-

Gurbetçiler Alman Mimarisini Anadolu’ya Taşıdı

Yazar:

29.06.2016

Kişi Okumuş

0 Yorum

Gurbetçiler Alman Mimarisini Anadolu’ya Taşıdı

instagram takipçi arttırma, instagram takipçi satın al, instagram takipçi kasma, instagram takipçi hilesi şifresiz


Anadolu’nun çeşitli şehirlerindeki evleri gezerek, incelemelerde bulunan Stefanie Bürkle ve ekibi bu konutlarda 3 melez tipoloji tespit etti. 132 örneği belgeleyerek katalog haline getiren Bürkle, projesiyle ilgili sorularımızı yanıtladı.

“Göçebe Mekanlar” projesinin ortaya çıkış hikayesinden bahsedebilir misiniz? Sizin için özel bir nedeni  var mı?

Bu soruyla sık karşılaşıyorum, Türk kökenli olup olmadığımı soruyorlar. Hayır, Türk kökenine sahip değilim. Göçmen de değilim. Sadece uzun bir süre Fransa’da yaşadım. Bu nedenle doğup büyüdüğünüz yerden ayrılıp farklı bir ülkede yaşamaya başlamanın nasıl bir duygu olduğunu çok iyi biliyorum. Eve her dönüşünüzde burada her şeyin daha iyi olduğunu düşünürsünüz. Bu imge her zaman sizinledir ve onu gittiğiniz her yere yanınızda taşırsınız. Bu fikir bir süreliğine size yardımcı olur. Sonra geri dönersiniz ve bu imgenin aslında gerçeklerle örtüşmediğini görürsünüz. Bu müthiş bir hayalkırıklığı yaşamanıza yol açar. Yaşamın hayal ettiğinizden daha farklı olduğunu görürsünüz çünkü zaman içinde her şey değişmiştir, hiçbir şey bıraktığınız gibi kalmamıştır. Bu gidişler ve geri dönüşler sonrasında, hafızanızda kalan sabit imgeler ve toplumsal değişimler yaşam tarzınızla çarpışmaya başlar. Bunu bizzat deneyimlediğimi söyleyebilirim.  Ancak Türk işçilerinin yaşadığı deneyim kadar marjinal değil benimki.

Göçün kentsel mekanı ve yeri nasıl şekillendirdiği üzerine düşünmeyi her zaman ilgi çekici buldum. Berlin’de ve öncesinde Paris’te yaşarken bu konular üzerine araştırma yapıyordum. Berlin ve Paris çokkültürlü kentler. Ama Türk diasporasının çoğunluğu Almanya’da, özellikle de Berlin’de yaşıyor. Ayrıca duvarın yıkılmasından sonra Berlin, Asya’dan, Vietnam’dan da büyük bir göç aldı. Bu tamamıyla Doğu ile Batı’yı yan yana getirdi. O sıralarda Almanya’nın yaşadığı sorunları göçmenlerin gözüyle ele alma fikri çok ilginç geliyordu bana. Çünkü onlar her şeyi çok daha açık ve net görüyorlardı. Bu konuyla ilgili daha önce birçok farklı proje yaptım. Bir proje diğer bir projenin ortaya çıkması için gerekli zemini hazırlıyor. Biri diğerini doğuruyor da diyebiliriz.

“Göçebe Mekanlar” da daha önce yapmış olduğum “Place Making” projesi neticesinde doğdu. Duvarın yıkılışının 20. yılı nedeniyle Berlin’de yaşayan Vietnam, Türk, Polonya ve Rus kökenli göçmenlerin duvarın yıkılmasından önce ve sonra Berlin’i nasıl algıladıklarıyla ilgili bir çalışma yapmıştım. Duvarın yıkılmasında odak noktası hep Almanlar’dı. Bu projeyle “Şimdi biraz da olaya göçmenler tarafından bakalım” demek istemiştik. Herkesin ilginç bulduğu bir çalışma olmuştu. Söyleşiler sırasında göçmenlerin tüm paralarını, kendi ülkelerinde yer alan evin inşasına yatırdıklarını öğrendik. Bu, kendilerini ait hissettikleri yere bağlayan bir amaçtı. Başlangıçta sadece bir yazlık ev olarak düşünülen bu yapılar sonrasında yaz-kış kullanılabilecek büyük projelere dönüşüyordu. Bu bana çok ilginç gelmişti. Çünkü biz Almanlar onların Türkiye’deki yaşantılarıyla ilgili hiçbir şey bilmiyorduk.

 

Bu projenin SALT’ta sergileniyor olmasından ve Türklerle buluşmasından memnuniyet duyuyorum. Burada konuya çok daha farklı yönlerden yaklaşılabilir. Almanya’da, Türkler’in bizden neleri alıp kendi yaşamalarına dahil ettiklerine dair çok az şey biliyoruz. “Almanya’daki hangi ‘şeyler’in iyi olduğunu, kendilerine iyi geleceğini düşünüyor ve neleri  yanlarında alıp ülkelerine götürüyorlar?” Bu soruya yanıt aramak iki farklı kültürün birbirini daha iyi anlaması adına bir farkındalık yaratabilir.

 

Projenin en zor yanı neydi?

Bu projeyi Almanya’dan organize edip devam ettiremeyeceğimizi fark etmek işin en zor kısmıydı aslında. Bu şekilde gerekli bilgileri ulaşamıyorduk. İnsanlar Almanya’dayken Türkiye’deki evleriyle ilgili bilgi vermek istemiyordu. Ama yazın Türkiye’ye geldikten sonra iş değişti. Evlerini yerinde ziyaret ettiğimizde herkes çok mutlu oldu, bizi evlerine davet ettiler.  En önemlisi bizimle tüm hikayelerini paylaştılar. Belki de yaşadıkları süreci o güne dek çocukları dışında kimseyle paylaşmamışlardı.

“Bu evler sahiplerinin kimlikleriyle şekillenen birer heykel”

‘Melez Mekanlar’ ve ‘Üçüncü Mekan’ tanımını kullanıyorsunuz. Bu terimler tam olarak ne anlama geliyor?

İnsanlar, genellikle Almanya’dayken kendini daha bir Türk gibi, Türkiye’deyken de bir Alman gibi hissettiklerini dile getiriyorlar. Bu aslında “Burada değilim ama orada da değilim” anlamına geliyor. Üçüncü mekan işte bu aradaki duyguyu tanımlıyor. Bu aslında onların kimliklerini de tanımlayan bir olgu. Onları artık ne tamamıyla Türk, ne de tamamıyla Alman olarak tanımlayabiliriz… Bu ikisinden de farklı, yeni bir kimliğe sahipler. Bu çok önemli bir konu.  Sosyolojik olarak bu yeni kimliği tanımlamak gerçekten zor. Biz buna ‘kimliğin inşası’ diyoruz. Burada aslında sadece sosyolojik bir inşadan değil; gerçek, fiziki bir inşadan, mimarlıktan da bahsediyoruz. Başlangıçta söylediğim gibi biz insanların portrelerini değil, evlerinin portrelerini çiziyoruz. Çünkü evler zaten onların yaşamları, kendi portreleri hakkında da birçok veri sunuyor.  Dolayısıyla bu mekanların hepsini melez olarak adlandırabiliriz. Çünkü %100 ‘bu’ ya da %100 ‘şu’ şeklinde tanımlanamıyorlar. Ev sahipleri bu evleri inşa ederken kendi inşa edilmiş kimliklerinin izini sürüyorlar. Bu evler onların kimlikleriyle şekillenen birer heykel.

 

Bu yeni kimliği yansıtan en belirgin örnekler nelerdi?

Erkekler ve kadınlar arasında önemli farklılıklar vardı. Örneğin, Almanya’da sıkı şartlarda çalışmaya alışmış, tüm yaşamını çalışmaya adamış olan erkekler, Türkiye’ye dönüp emekli olduktan sonra mutlaka bir şeylerle ilgilenmeleri gerektiğini düşünüyorlardı. Diğer emekli Türk erkekleri gibi kahvede oturmak onlara iyi gelmiyordu. Almanya’da aktif bir yaşamları vardı ve bu aktif yaşamı Türkiye’de de sürdürmek istiyorlardı. Bu nedenle de kendilerini evlerinin inşasına adıyor ve evdeki çeşitli yenileme ve tadilat işlemleriyle uğraşıyorlardı. Bu şekilde kendilerini yeniden canlı hissediyorlardı. Bir de evlerinde mutlaka kendilerine özel bir mekan yaratıyorlardı. Bu kimi zaman bir hobi odası, garaj ya da atölye oluyordu. Bir de en önemlisi bahçeyle uğraşmaya başlıyorlardı. Bahçe hem meyve ve sebze ektikleri hem de boş zamanlarını geçirdikleri çok özel bir mekan… Bu aslında yaşını almış tipik bir Alman’ın yaşam tarzını yansıtıyor.  Bu erkekler aynı zamanda eşlerine ev işlerinde de yardım ediyorlar. Bu, Türk erkekleri arasında pek yaygın olan bir davranış değil. Kadınlarsa hayatlarından memnunlardı. Hayallerindeki büyük eve kavuşmuşlardı. Evin erkeği, “Banyonun çok daha büyük olmasını istiyordu, bu nedenle biraz mutsuz” diye espri yapıyordu örneğin.  Hepsi genellikle yerel işçilerle aralarında bir tür iletişim problemi yaşıyordu. İşçiler onların ne istediğini tam olarak anlayamıyordu.

kaynak:yapi.com.tr

Editörün Diğer Yazıları :

İnşaat Gündemi'ne Abone Ol!

Bu içeriği beğendiniz mi? Tüm güncel içeriklerimizden haberdar olmak için e-posta abonemiz olabilirsiniz.




İlgili Terimler : ,

YORUMLAR

İsminiz

 

E-Posta Adresiniz

Yorumunuz

GÜNLÜK DEMİR FİYATLARI

14.07.2022 Demir Fiyatları
Bölge Ø8 Ø10 Ø12-32
İstanbul 15200 ₺ 15100 ₺ 14850 ₺
İzmir 14900 ₺ 14750 ₺ 14550 ₺
Karabük 15100 ₺ 14900 ₺ 14700 ₺
Biga 14950 ₺ 14800 ₺ 14600 ₺
Payas 14850 ₺ 14700 ₺ 14500 ₺
Gebze 14950 ₺ 14850 ₺ 14600 ₺
Samsun
Ankara 15300 ₺ 15150 ₺ 14950 ₺
Bursa 15200 ₺ 15050 ₺ 14850 ₺
Kütahya
Sivas 15150 ₺ 15000 ₺ 14800 ₺
Detaylı Görünüm

BENZER İÇERİKLER

FACEBOOKTA BİZ

Facebook
Instagram
Telegram
LinkedIn
YouTube
RSS